dinsdag 19 april 2022

Verborgen schatten

Of ik nu een lange of een korte wandeling maak, bijna altijd kom ik wel iets tegen waar ik verbaasd van sta. Veelal is het een prachtig uitzicht, een mooie boom of een bijzondere bloem, maar soms zijn het echt verborgen schatten.


Zo wandelde ik vorige week met de hond door Valle de Jarra (de jarra vallei). Deze vallei heeft zijn begin vlak bij ons en is in het begin redelijk smal. Het bijzondere aan deze vallei is echter dat het grootste gedeelte nog oorspronkelijke natuur is. Het is een mix van steeneik, kurkeik, wilde olijfsoorten, aardbeiboompjes, brem, wilde lavendel en honderden soorten struiken en planten waar ik de naam (nog) niet van ken. De vallei op zichzelf is al een genot om door te lopen. Langs de rechterkant loopt een goed pad, het enige nadeel is dat er geen einde aan lijkt te komen en dat er geen afslagen zijn. Het pad lijkt uiteindelijk te verdwijnen in het dehesa landschap als de Valle de Jarra uitloopt in de vlaktes van de Guadiana. Je loopt dus altijd heen en weer over hetzelfde pad. Dat vind ik niet erg, want op de terugweg zie ik vaak weer heel andere dingen. Dit keer was ik echter wat aan het zwerven en probeerde nieuwe weggetjes uit. De meeste zijn overgroeid met gras, struiken en bramen, maar de beloning was groot toen ik een verscholen hoekje vond met allemaal sinaasappel en mandarijnen bomen.

Het dalletje bestaat uit verschillende kleinere velden. Het ene veldje lijkt wel af en toe te worden bezocht, het andere is volledig overgroeid met bramen. De stilte in het dal wordt benadrukt door het gekwetter van vogels. Vragen komen bij mij op: wie heeft deze citrus bomen geplant? Het is duidelijk een al wat oudere beplanting. Waarom zo ver weg van het dorp? Van wie is het nu? Doet iemand er iets mee?

De nieuwsgierigheid is nog niet verzadigd en voorzichtig baan ik mij een weg over een ander overgroeid pad. Hier wordt mijn verbazing nog groter, want midden in deze verlatenheid en overweldigende natuur staat een sprookjeshuisje. Heel even denk ik dat het van koek is gemaakt en dat Hans en Grietje in de schaduw zitten uit te rusten.....

Het bleek een houten tuinhuisje te zijn, maar wat een idyllische locatie. Er ligt een groene weide omheen en ook hier zie ik achterin de tuin een paar citrusbomen staan. Het huisje is duidelijk al lang niet gebruikt, want zowel het paadje erheen als het hekje van de ingang zijn overgroeid door gras en bloemen. 

Dit alles op nog geen 20 minuten lopen van de finca!

zaterdag 19 maart 2022

Van Romeinse ruïnes en spookdorpjes...


Een kleine anderhalf uur rijden van de finca, naar het noorden, kan men twee bijzondere bezienswaardigheden bezoeken. Dit zijn Cáparra Cuidad Romano en het dorp Granadilla.

Als je naar het noorden rijdt kom je eerst al verschillende landschappen tegen. Rondom Cáceres liggen uitgestrekte gras- en graanvelden. Het landschap rolt letterlijk aan je voorbij, met de zachtglooiende heuvels afgewisseld met dehesa landschap. Je volgt eigenlijk dezelfde route als men al eeuwen lang gebruikt van Zuid Spanje naar Noord Spanje. Je komt mooie kasteeltjes tegen, ruïnes van kastelen en kloosters, met ooievaars op de torens en Romeinse bruggetjes . 


Voorbij Cáceres kom je over de Taag, een indrukwekkende diepliggende rivier. Als je de N630 volgt in plaats van de snelweg dan kun je de twee bruggen bewonderen die over de Taag zijn gelegd, de eerste voor de spoorbaan, de tweede voor de snelweg.

Nog verder noordelijk begint het rollende heuvellandschap plaats te maken voor bergen. Links ligt de Sierra de Francia en rechts de indrukwekkende bergen met nu nog besneeuwde toppen van Sierra de los Gredos.

Een stukje voorbij de stad Plasencia ligt Cáparra, Cuidad Romano. Twintig jaar geleden stak alleen een deel van de Arco boven de grond. Het was nog helemaal open en er was nauwelijks sprake van opgravingen. Tien jaar later waren de opgravingen al in volle gang en kon je tussen de werkzaamheden doorslenteren en misschien vertelde iemand die er bezig was wel wat hij of zij had gevonden. Twintig jaar later is het grootste deel van deze stad opgegraven en kun je lezen en zien hoe de stad Cáparra eruit heeft gezien. De ruïnes zijn indrukwekkend en de informatie geeft een duidelijk beeld van wat je ziet. Er is onder ander een badhuis, een forum, een stuk van de originele geplaveide staat, een poort met een stuk muur, vele huizen en sommige winkeltjes. Het is erg rustig en midden in de dehesa. 





Vanaf Cáparra is het maar een half uurtje rijden naar Granadilla, een stadje dat in de jaren zestig is ontruimd nadat het waterreservoir Embalde de Gabiel y Galán in gebruik werd genomen. Het plaatsje heeft echter nooit onder water gestaan en is daardoor helemaal in takt gebleven. Het is een prachtig middeleeuws dorpje met een klein kasteel en omringende stadsmuur. Het wordt nu weer in ere hersteld en is de moeite waard om heen te gaan. De omgeving van Granadilla is ook erg interessant. Het 450ha grote dennenbos, waar je doorheen rijdt als je naar Granadilla rijdt, is de levensruimte voor de bijna uitgestorven Iberische lynx. In dit gebied is een centrum waar men de dieren observeert en met een zorgvuldig fokprogramma probeert te vermeerderen.



Rond de Embalse de Gabriel y Galán kun je wandelen op uitgezette routes. Er is een keur van mooie schone picjnickplekjes, strandjes en observatiepunten voor vogels.




zondag 13 februari 2022

Een druilerige dag en een prachtige wandeling


Ook in Extremadura is het niet elke dag warm en zonnig. De laatste weken hebben we echter onafgebroken zacht zonnig weer gehad. Iedere dag konden we 's middags buiten eten en jawel: we hebben een lekkere gekleurde kop gekregen :-)

Maar vandaag was het een beetje somber. 's Morgens hing er lage bewolking waardoor de bergtoppen verscholen gingen. Maar al snel trok dat op. De temperatuur was heerlijk zacht en het was heel stil en rustig. Een mooie ochtend voor een wandeling door Valle de Jarra.